H Θεωρία της καλής θεωρίας…

Είναι γεγονός ότι περίπου οκτώ χρόνια πριν η ποδοσφαιρική κρίση, εμπειρία και ιστορία στο νησί ήταν μάλλον φτωχή. Θα έλεγε κανείς ότι ήταν σε εμβρυώδη κατάσταση κυοφορούμενη στις γόνιμες μήτρες των ποδοσφαιρόφιλων που η δίψα και η νοσταλγία για κάτι μεγάλο και πρωτοποριακό λειτουργεί ανασταλτικά στις περισσότερες των περιπτώσεων, πόσο δε μάλλον όταν τα προαναφερθέντα στοιχεία είναι ακόμα σε νηπιακό επίπεδο . Ο χρόνος απ΄την άλλη είναι μια τελείως υποκειμενική έννοια, έτσι οκτώ χρόνια μέσα στον απύθμενο βυθό της ιστορίας είναι ένα τίποτα, μια σταγόνα στον ωκεανό, όμως οκτώ χρόνια μέσα σε κουτσουρεμένα 40 χρόνια ιστορίας είναι, όχι απλά μια σταγόνα στον ωκεανό, αλλά το ¼ του ίδιου του ωκεανού. Οι φαινομενικά άσχετες μεταξύ τους δύο πρώτες παράγραφοι συνταιριάζουν απόλυτα σε ένα όνομα και σε μια θεωρία. Οκτώ χρόνια πριν, σχεδόν οκτώ για να είμαι και ακριβής, ο Σπύρος Καλογιάννης αναλαμβάνει τα ηνία της Κέρκυρας. Άρα βρήκαμε το όνομα.

Οι προσδοκίες σίγουρα μεγάλες και τα όνειρα ακόμα μεγαλύτερα, ειδικά όταν οι κατηγορίες καταπίνονταν η μία μετά την άλλη και η ομάδα ανέβαινε όλο και ψηλότερα. Η θεωρία όμως πια ήταν;;; Ότι ένας άνθρωπος, ηγεμονικά, θα αναλάμβανε την πλήρη εξουσία και ευθύνη να κυβερνήσει το καράβι. Όμως πριν από αυτό έθεσε τις βάσεις της παντοδυναμίας του, ούτος ώστε κανείς να μην μπορεί να τη θέσει υπό αμφισβήτηση. Και αυτές οι βάσεις δεν ήταν φυσικά υποδομές ή άλλες εγκαταστάσεις που άμεσα και μακροπρόθεσμα θα μπορούσαν να βοηθήσουν το σύλλογο, αλλά κυρίως εξωαγωνιστικά θέματα. Με έναν άκρως χειραγωγημένο σύνδεσμο φιλάθλων, που με την μορφή που έχει προσβάλει και τον ίδιο τον όρο ακόμα, ίδιας ποιότητας δημοσιογράφους, κάμποσους γλοιώδης αυλοκόλακες και ενδιάμεσα μερικές απειλές αποχώρησης που ενίσχυαν την παρουσία του και την έκαναν επιβεβλημένη, αφού στο φόντου ελλόχευε η αβεβαιότητα του παρελθόντος.Και άντε όλα τα παραπάνω για κάποιους να είναι υποφερτά ή άνευ ουσίας όταν η ομάδα βρίσκεται πρωταγωνίστρια στην κεντρική σκηνή, γιατί εκτός των άλλων ξέρεις όταν υπάρχει και μία κουμπαριά από πίσω, ένα σημαντικό υπόβαθρο δεν μπορείς να πεις…., όμως όταν η κουμπαριά δεν μπορεί να διαδραματίσει πλέον πρωταγωνιστικό ρόλο και καταλήγει κομπάρσος στη νέα τάξη πραγμάτων τι γίνεται;;; Απλά χάνεις μέρος της παντοδυναμίας σου και τα αποτελέσματα είναι παραπάνω από ορατά. Ειδικά δε όταν επιλέγεις να ταχθείς και ανοιχτά υπέρ κάποιου πολιτικού χώρου τότε γίνεσαι και ρόμπα ξεκούμπωτη όταν έχεις αυτήν την αντιμετώπιση από αυτό…(και μετά συνεχίζεις να εκτίθεσαι με αυτό, στην πρώτη σειρά κιόλας…) Οι καλές θεωρίες διασαφηνίζουν με την απλοποίηση. Στην δική μας περίπτωση πιο απλή θεωρία δεν μπορεί να υπάρξει. Έτσι μια καλή θεωρία είναι φειδωλή. Χρησιμοποιεί λίγες μεταβλητές απλά ταξινομημένες, για να ερμηνεύσει τα αποτελέσματα της. Για να πετύχει όμως κανείς αυτή τη φειδώ, απαιτείται συχνά να θυσιάσει ένα μέρος της ερμηνευτικής δύναμης. Αν η θυσία αυτή είναι μεγάλη, συγγνώμη κιόλας αλλά δεν αξίζει τον κόπο…