Lux e tenebris

 Πάντα θεωρούσα τις εισαγωγές, σε κάθε είδους κείμενο, κάτι εντελώς άχρηστο.  Είναι κάτι σαν τους προλόγους σε διηγήματα που δεν έχουν ακόμα διαβαστεί και πρέπει να μιλήσεις για γεγονότα που δεν πρέπει να αποκαλύψεις.  Αρα να αποφεύγετε κείμενα με εισαγωγές αφού σε καθυστερούν από την ουσία, χώρια που μπορεί άθελα τους να την αποκαλήψουν πριν την ώρα της. 

Αλλά ας προχωρήσουμε στην ουσία και ας  αφήσουμε τις εισαγωγές.

Αν κάποιος επιχειρούσε να κάνει μια ανασκόπηση στο σύνολο της ιστορίας του κερκυραϊκού ποδοσφαίρου, σίγουρα από το 2000 και μετά θα έπρεπε να αφιερώσει πολύ χώρο και να σπαταλήσει πολύ μελάνι.  Μιλάμε για την επί Καλογιάννη εποχή που η ομάδα του ΑΟΚ κατάπινε… αμάσητες  τις κατηγορίες την μία πίσω από την άλλη ώσπου έφτασε μέχρι εκεί που δεν είχε ξαναφτάσει.

Παρεκλίνωντας λίγο από το θέμα θα μπορούσαμε να πούμε ότι αυτό έκανε τον άνθρωπο που βρέθηκε στο τιμόνι της ομάδας να μοιάζει άτρωτος και όπως αποδυκνείεται να εξασφαλίζει εσαεί υποστήριξη σε ότι κι αν κάνει, ακόμα κι αν αυτό είναι λάθος, λες και η επισύμανση ενός λάθους και ο καυτιριασμός του, είναι χειρότερα από το κουκούλωμα, την αποσιωποίηση και την αποδοχή του.  Ουσιαστικά όμως, αυτό που κάνει μεγαλύτερο κακό στην ομάδα και την εμποδίζει συνεχώς να προχωρήσει  δεν είναι η κριτική, αλλά η μη κριτική,  η έλλειψη ανθρώπων που θα έχουν το θάρρος της γνώμης τους και θα υψώνουν το ανάστημά τους στα κακώς κείμενα,  θα μπορούν να  διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στα γεγονότα και θα προλάβουν δυσάρεστες καταστάσεις για την ομάδα. Ποτέ δεν έκανε κακό η κριτική, άλλα πράγματα κάνουν κακό. 

Με επαναφέρω στην τάξη.

Στην περίπτωση του Αλέξη Αλεξανδρή όμως,  φαίνεται ότι η προσωπική επιλογή του Καλογιάννη χτυπάει φλέβα χρυσού, σε μία περίοδο που είχε αρχίσει το σκοτάδι να απλώνεται όλο και περισσότερο και ανατριχιαστικά σενάρια περί υποβιβασμού φλέρταραν την ομάδα. Μια επιλογή που προκάλεσε σκεπτικισμό και ερωτηματικά εξαιτίας κυρίως της μηδενικής πείρας του Αλεξανδρή στην προπονητική, όμως τα πρώτα δείγματα γραφής μας γέμισαν ελπίδα και αισιοδοξία.  Σε μία στιγμή που η θέση έκαιγε, με μία ομάδα με ρόστερ που δεν ξεπερνάει τους 21 ποδοσφαιριστές (με τρεις τερματοφύλακες, ένα πιτσιρικά από την ομάδα νέων, και έναν που προέρχετε από τραυματισμό που τον άφησε έξω 4 μήνες) Ηταν πραγματικά Lux e tenebris, φως στο σκοτάδι…

Ενας προπονητής που κάθε φορά που επιλέγει να κάνει δωλήσεις κερδίζει όλο και περισσότερους πόντους για τις απόψεις του για το ποδόσφαιρο και αν είχε έρθει τρεις τέσσερις αγωνιστικές νωρίτερα, ίσως τώρα να είμασταν ψηλότερα και με μεγαλύτερο ρόστερ…(ο νοών νοείτω)

Η αλλαγή κλίματος είναι παραπάνω από εμφανής.

Είθε αυτή η νέα προσπάθεια να ανοίξει ακόμα ένα μεγάλο και λαμπρό κεφάλαιο για τον ΑΟΚ όπου θα πρέπει να αφιερωθεί ακόμα μεγαλύτερος χώρος και να χυθεί  άπλετο μελάνι να περιγράψει τις επιτυχίες. Οι φιλοδοξίες που έχουν δημιουργηθεί είναι πολλές και έτσι αξίζει στους φιλάθλους της Κέρκυρας, μακριά από μιζέρια και απαισιοδοξία. Μακάρι Καλογιάννης και Αλεξανδρής να αφήσουν την δικιά τους εποχή στην ποδοσφαιρική Κέρκυρα αφού φαίνεται ότι έχουν όλα τα φόντα.