O προπονητής που κρύβεις μέσα σου (vol. 1)

Tags:κερκίδα, Πελαγίας, προπονητής, Ράνιτς, Τζημόπουλος, Φλαβίνιο.

Σκεφτόμουνα, γιατί μετά από κάθε αγωνιστική να μην υπάρχει και μία στήλη που να γράφω τις σκέψεις μου για τον αγώνα που πέρασε; Αλλωστε είναι γνωστό ότι στην Ελλάδα  οι περισσότεροι από εμάς έχουμε ποδοσφαιρικές γνώσεις που ξεπερνάνε κατά πολύ αυτές των εκάστοτε προπονητών, ειδικά η μεγάλη κερκίδα του εθνικού Σταδίου κατακλύζεται κάθε Κυριακή από προπονητές ευγνωσμένης αξία και ποιότητας. Να λοιπόν μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία μέσω αυτού του blog, αλλά πρωτού ξεκινήσω με τα σχόλια της αγωνιστικής επιτρέψτε μου μία πολύ σύντομη περιγραφή ενός περιστατικού που έγινε πέρυσι, στον εντός έδρας αγώνα με την Ξάνθη, απλά και μόνο για ενισχύσω ότι έγραψα παραπάνω αλλά και να μοιραστώ μαζί σας αυτή τη σκηνή που νομίζω ότι αξίζει.

Κάπου στα μισά του δεύτερου ημιχρόνου η ομάδα φαίνεται να μην τραβάει και πολύ ενώ οι αντίπαλοι αρχίζουν να έχουν μία ελαφρά υπεροχή στο χώρο του κέντρου, οι μουρμούρες αρχίζουν. Η εικόνα στα αμέσως επόμενα λεπτά δεν φαίνεται να βελτιώνεται και πολύ, οι μουρμούρες αυξάνονται η υπομονή μοιάζει να τελειώνει και το αποκορύφωμα, μια λάθος πάσα. Ο εκνευρισμένος φίλαθλους σηκώνεται και γεμάτος οργή απευθύνεται στον προπονητή

“ΡΕ ΤΕΝΝΕΕΕ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ;;; ΞΥΠΝΑ!!”

Ελπίζω τώρα να καταλάβατε τι εννοώ, αλλά και το πνεύμα του άρθρου.

Τέρμα με τις εισαγωγές και περνάμε στο παιχνίδι με το Θρασύβουλο. Καταρχάς μου έκανε εντύπωση όταν λίγο πριν το παιχνίδι έμαθα ότι ο Καγκιούζης, ήταν για ακόμη μία αγωνιστική εκτός αποστολής. Φαίνεται ότι ο Αλεξανδρής δεν τον υπολογίζει και μάλλον το καλοκαίρι δεν θα ανανεώσει. Κρίμα, γιατί τα πρώτα δείγματα γραφής που είχε δείξει υπόσχονταν περισσότερα η πορεία όμως δεν ήταν ανάλογη. 

Για πρώτη φορά φέτος είδαμε τον Φλαβίνιο να ξεκινάει βασικός και έδειξε πόση ποιότητα διαθέτει στο παιχνίδι του, ειδικά με δίδυμο το Σιόντη το κέντρο μας ήταν πολύ δυνατό. Ο Φλαβίνιο πάντως για πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκε στην συγκεκριμένη θέση, αφού με τον Ολυμπιακό Βόλου έπαιξε αριστερά και με το Αιγάλεω δεξιά. Λογικό είναι ο Αλεξανδρής να ψάχνει να δει που μπορεί ο κάθε παίκτης να βοηθήσει περισσότερο, νομίζω ότι πείστηκε ότι ο Φλαβίνιο είναι από τους παίκτες που δεν πρέπει να λείπει από τον άξονα.

Στα πολύ θετικά οι παρουσία του Ράνιτς, πρωτίστως, και του Τζημόπουλου. Ειδικά ο Σλοβένος έχει καταλυτική παρουσία στα τελευταία παιχνίδια της ομάδας. Εχω την εντύπωση ότι με αυτούς τους δύο συνέβει το εξής.  Ηρθαν από μια ομάδα Α εθνικής σε μία που έψαχνε να βρει τον εαυτό της στη Β. Εξαιτίας του μικρού ρόστερ έπρεπε να μπουν αμέσως στην ομάδα και να φέρουν και άμεσα αποτελέσματα. Ηταν λογικό κάτω από αυτές τις συνθήκες να μην αποδώσουν τα αναμενώμενα, όμως με την πάροδο του χρόνου και τη σωστή χρησιμοποίηση τους από τον Αλεξανδρή μπορούν πια και βοηθούν την ομάδα.

Η θετινή χρονιά θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως η αναγέννηση του Γιώργου Πελαγία. Σε μια δύσκολη περίοδο πέρυσι με πολλούς τραυματισμούς δεν μπόρεσε να βοηθήσει όσο ήθελε και μπορούσε, όμως φέτος δείχνει να είναι η αποκάλυψη της χρονιάς. Αυτό έχει οδηγήσει και τον Παναγιώτη Δρούγα να παίζει μία θέση που δεν μας έχει συνηθίσει. Αριστερά στα χαφ βοηθάει πολύ την ομάδα και με τον Πελαγία στα μετώπισθεν να καλύπτει κάνουν ένα πολύ καλό δίδυμο τα αριστερά. Οσο για την αντίθετη πλευρά της ομάδα τι να πεις; Τι να πρωτοπείς όταν δεσπόζει η παρουσία του Γκουστάβο που κάνει την τιμή και αγωνίζεται στην Κέρκυρα. Πραγματικά ορισμένες φορές δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψεις την παρουσία αυτού του παιδιού.

Οι αγωνιστικές που απομένουν δεν είναι αδιάφορες. Ο Αλεξανδρής πρέπει να σκεφτεί πολύ σοβαρά ποιοι από τους ποδοσφαιριστές του σημερινού δυναμικού μπορούν να σταθούν και στην ομάδα που ο ίδιος θα δημιουργήσει το καλοκαίρι ούτος ώστε να κάνει πορεία πρωταθλητισμού. Νομίζω ότι το ξέρει και θα έχει ενδιαφέρον να δούμε τις επιλογές του.

ΥΓ. Η φωτογραφία στην αρχή του άρθρου δεν είναι άλλη από αυτή του Αργεντίνου προπονητή Ρικάρντο Λα Βόλπε που πρόσφατα παρατήθηκε από την τεχνική ηγεσία του Μεξικού. Ο ξεχωριστός και ιδιόρυθμος χαρακτήρας του αλλά και η σχέση αγάπη και μίσους με τα Μέσα Ενημέρωσης τον κάνουν και ξεχωρίζει, αν και σαν τερματοφύλακας δεν ήταν ποτέ πρωτοκλασάτο όνομα, σαν προπονητής η καριέρα του είναι εντελώς διαφορετική, σαν τον Τεννέ ένα πράγμα.