Προπονητής δεν είμαι, αλλά…

Ιντριγκαδόρικος τίτλος! Στην πραγματικότητα όμως το κείμενο δεν έχει καμία σχέση με ίντριγκα. Είμαι μάλλον η απεικόνιση της πραγματικότητας όλου το ελληνικού (και δη κερκυραϊκού) κοινού όταν παρακολουθεί έναν αγώνα. Ετσι και εγώ! Προπονητής δεν είμαι, αλλά, όλα και όλα τα προπονητικά μου σχόλια θα τα κάνω!

Πρώτο φιλικό επί κερκυραϊκού εδάφους λοιπόν (και τι εδάφους! γεμάτο λακούβες) με αντίπαλο την Αναγέννηση Αρτας. Ενα φιλικό που εκτός από το πρώτο εντός έδρας ήταν και το πρώτο με αντίπαλο σαφώς χαμηλότερης δυναμικότητας από την δικιά μας ομάδα. Γιατί ούτε οι Ιταλικές είναι χειρότερες (αυτό έλειπε), ούτε φυσικά ο Πανιώνιος.

Ξεκίνημα με τη γνωστή δοκιμασμένη συνταγή των προηγούμενων φιλικό αλλά με αλλαγές στα πρόσωπα, ειδικά στην άμυνα, όπου έκανε την παρθενική του εμφάνιση στην εντεκάδα στο αριστερό άκρο της άμυνας ο (με νέο λουκ και ξυρισμένο κεφάλι) Παναγιώτης Πετούμενος μετατοπίζοντας έτσι στο κέντρο της άμυνας τον αρχηγό τη φετινή χρονιά Γιώργο Πελαγία που αποτέλεσε μαζί με τον Σεντεμέντε το αμυντικό δίδυμο. Καλά εντάξει δεξιά εννοείται ο Γκουστάβο, ποιος άλλος? Τσεμπερίδης και Γκίκας στα χαφ, Σμαρτ και Τσάγγαρης στα άκρα ενώ ο υπό δοκιμήν Καμερουνέζος σέντερ φορ Πάτρικ έπαιρνε βοήθειες από τον Φλάβιο που φέτος φαίνεται να αναλαμβάνει έναν πιο ελεύθερο ρόλο πίσω από τον επιθετικό (αν παραμένει το ίδιο σύστημα)

Τα πρώτα λεπτά η ομάδα έδειξε να έχει όρεξη, άλλαζε ωραία τη μπάλα, έπαιζε συνεχώς από τα πλάγια και πίεζε τον αντίπαλο ψηλά. Το γκολ ήρθε φυσιολογικά ύστερα από την έξοχη προσπάθεια του Φλαβίνιο που αφού μπήκε από αριστερά έβγαλε τη μπάλα στη μικρή περιοχή όπου ο έγχρωμος φορ τελείωσε εύκολα και εντυπωσικά τη φάση στέλνοντας τη μπάλα στα δίχτυα με τακουνάκι. Ακόμα μια όμορφη φάση δημιουργήθηκε από την ίδια πλευρά όταν ο Τσάγγαρης έπιασε το σουτ από το ύψος της περιοχής αλλά έστειλε τη μπάλα στο οριζόντιο δοκάρι, κρίμα γιατί εκεί που πήγε η μπάλα θα ήταν ένα άκρως εντυπωσιακό γκολ. Πάντως στο πρώτο μέρος η …άλλη πλευρά ήταν αυτή που κέντρισε το ενδιαφέρον αφού ο Μπαλί Σμάρτ με την ταχύτητα του κέρδισε τις εντυπώσεις και άφησε υποσχέσεις για το μέλλον. Ειδικά με τη βοήθεια του Γκουστάβο η δεξιά πλευρά φαίνεται πολύ δυνατή. Ας μην ξεχνάμε και τον Μουστόγιαννη που παρότι δεν αγωνίστηκε χθες δεν θα αφήσει έτσι εύκολα τη “μάχη” για τη θέση του βασικού.

Στο δεύτερο ημίχρονο και όσο φτάναμε προς τη λήξη  σταδιακά ο ρυθμός έπεφτε, σίγουρα δεν βόηθησαν και οι πολλές αλλαγές που έγιναν και από τις δύο πλευρές. Πάντως ο Αλέξης Αλεξανδρής θέλησε να δοκιμάσει κάποια πράγματα. Το σημαντικότερο εξ αυτών ήταν και η προσπάθεια να παίξει η ομάδα (προς το τέλος) με δύο επιθετικούς, γι αυτό το λόγο επιστρατεύτηκαν από τον πάγκο (αρχικά) ο Αθανασιάδης και στη συνέχεια ο Γιαννιτσαννάκης, με τον Φλαβίνιο να οπισθωχωρεί να παίζει δίπλα στον Ρέτσα, ένα ελπιδοφόρο 19χρονο παιδί που αξίζει να πάρει χρόνο συμμετοχής, και με τον Μπουσινάκη να κάνει και αυτός το ντεμπούτο του με τη φανέλα της Κέρκυρας σε θέση αριστερού χαφ αφού δεν είχε αγωνιστεί σε προηγούμενα φιλικά. Με αυτό το σύστημα φτάσαμε στο τελικό 2-0 ύστερα από ακόμα μία ασίστ του βραζιλιάνου Φλάβιο, που φέτος μάλλον περιμένουν πάρα πολλά μέσα στην ομάδα.

Το θέμα είναι ότι η ομάδα προσπαθεί να παίξει με τη μπάλα κάτω, να πιέσει ψηλά τον αντίπαλο και να ανοίγει το παιχνίδι στα πλάγια. Ακόμα δεν είναι έτοιμη. Ομως στις 14 του Σεπτέμβρη οι Καβαλιώτες δεν θα έχουν εύκολο απόγευμα. Παραμένον ακόμα 20 μέρες σκληρής δουλειάς που πρέπει να δουλευτούν όποιες ατέλειες εντοπίστηκαν και  να κλείσουν επιτέλους όποια μετεγγραφικά μέτωπα παραμένουν ακόμα ανοικτά. Η ομάδα έπρεπε ήδη να έχει συμπληρώσει το ρόστερ της.

ΥΓ. Για ακόμη ένα χρόνο το χορτάρι του εθνικού Σταδίου είναι σε μαύρια χάλια. ΠΟΣΟ ΑΧΡΗΣΤΟΙ είναι αυτοί που έχουν την ευθύνη των εγκαταστάσεων;;;; Ημαρτον πια.