Σε ένα δυνατό παιχνίδι με ένταση και αγωνία ως το τέλος η ομάδα μας έφυγε από το γήπεδο της Νεάπολης με το βαθμό της ισοπαλίας, κάτι που αφήνει ανάμεικτα συναισθήματα, ειδικά αν αναλογιστούμε ότι η ομάδα 25 λεπτά πριν το τέλος πήρε προβάδισμα στο σκορ που τελικά δεν κατάφερε να κρατήσει.

Το ξεκίνημα βρήκε τον Ιωνικό καλύτερο. Πιεστικό και με περισσότερη διάθεση για το ματς. Ολα άλλαξαν στην αλλαγή του Τσεμπερίδη, που δεν ξέρω  αν ήταν αναγκαστική ή όχι, όμως αποδείχτηκε ευεργετική για τον ΑΟΚ. Ο Ρεπερνέ, που έπαιζε αριστερά, ήρθε σαν αμυντικό χαφ δίπλα στον Μακρυδημήτρη, ο Τσάγγαρης πήγε δεξιά και ο Σίλβα αριστερά με τον Αθανασιάδη κορυφή και τον Φλάβιο από πίσω. Αυτό το σχήμα βόηθησε την ομάδα να αναβάσει στροφές, να γίνει επικίνδυνη για την αντίπαλη εστία και να φαίνεται (και να είναι φυσικά) καλύτερη ομάδα στο γήπεδο.

Ετσι το διάστημα 25′-45′ ήταν το καλύτερο σε όλο το παιχνίδι για την Κέρκυρα.

Το δεύτερο ημίχρονο ξεκίνησε με τον Ιωνικό να θέλει να γίνει περισσότερο επιθετικός. Ετσι ο Γκουλής πέρασε στον αγώνα τον Γκόγκα, όπου ανέλαβε να τον παίξει ένας με έναν ο Πελαγίας. Και στην κυριολεξία τον έκανε σαν να μην υπάρχει στο γήπεδο. Πάντα πρώτος στην μπάλα και νικητής σε όλες τις μοναχίες. Από τα καλύτερα φετινά του παιχνίδια.

Βέβαια εκείνος που έκανε την θετικότερη εντύπωση ήταν ο Νίκος Μπουτζίκος που ήταν ο κορυφαίος της ομάδας. Μαχητικός, με πείσμα, με πολλές κούρσες, άφογος στα ανασταλτικά του καθήκοντα έδειξε ότι μπορεί να πάρει φανέλα βασικού και να καλύψει τη θέση με επιτυχία.

Η ομάδα δεν συνέχισε στο ρυθμό που τέλειωσε το ημίχρονο και έδειξε να βολεύεται με το “Χ” αφού ακόμα και πριν το γκολ του Γιαννιτσανάκη κάναμε καθυστέριση σε όποια ευκαιρία βρίσκαμε. Μπορεί ο Ιωνικός να είχε τα ηνία του αγώνα όμως δεν έδειχνε ικανός να φτάσει στην επιτυχία, κάτι που καταφέραμε να κάνουμε εμείς με ένα από τα δύο κόρνερ που κερδίσαμε στο δεύτερο ημίχρονο.

Το παιχνίδι από εκεί και πέρα συνέχισε στο ίδιο μοτίβο με τον Ιωνικό να θέλει αλλά να μην μπορεί και τον ΑΟΚ να αρκείται με το ένα γκολ που είχε πετύχει. Η μεγάλη ευκαιρία όμως έγινε για την ομάδα μας όταν το σουτ του Φλάβιο μέσα από την περιοχή κόντραρε στα σώματα και δεν είχε συνέχεια η φάση.

Τελικά όμως, οι γηπεδούχοι σε μία από τις λίγες φάσεις που έκαναν και με υποψία οφ σάιντ στη φάση κατάφεραν να φέρουν το ματς στα ίσια με μία κεφαλιά όπου ο Αποστολίδης μπορούσε να έχει καλύτερη αντίδραση.

Γενικά θα λέγαμε ότι αναμετρήθηκαν δύο ισάξιες ομάδες και το τελικό αποτέλεσμα με βάση την θέληση για τη νίκη κρίνεται δίκαιο, άσχετα αν ο ΑΟΚ μπορούσε να φύγει με το διπλό στις αποσκευές του.

Ανάσα βαθμολογική ήταν η νίκη κόντρα στον Ατρόμητο. Και μία υπενθύμιση ότι ακόμα δεν παρατήσαμε τα όπλα. Η ομάδα χωρίς να πιάσει πολύ υψηλά στάνταρ απόδοσης, ασκώντας την στοιχειώδη πίεση στον αντίπαλο με τρεις φάσεις έκανε δύο γκολ και πήρε την νίκη,  δείχνωντας έτσι ότι οι διαφορές ανάμεσα στις ομάδες είναι μικρές  και η άνοδος δεν είναι κάτι απίθανο.

Το πρώτο τέταρτο του αγώνα ήταν το καλύτερο για την ομάδα μας. Επαιξε έξυπνα από τα πλάγια και με κύρια πηγή κινδύνου τον Γκουστάβο από δεξιά έγινε το αφεντικό του αγώνα και έδειξε στον αντίπαλο ότι θα περάσει ένα δύσκολο απόγευμα. Υστερα από το γκολ που ήρθε από την προσπάθεια του Γκουστάβο, ο Ατρόμητος θέλησε να ανεβάσει στροφές και να δικαιολογήσει τη θέση του στην βαθμολογία. Για ακόμη μία φορά η άμυνα μας έδειξε αδυναμία και αποτέλεσμα αυτού ήταν να έρθει το 1-1 από μία φάση που έπρεπε να είχε “καθαρίσει” πριν καν δημιουργηθεί κίνδυνος.

Από ακόμα ένα σοβαρό λάθος της άμυνας βρεθήκαμε ισόπαλοι και τα πράγματα ξεκίνησαν πάλι από το μηδέν.

Ομως, η εκτελεστική δυνότητα του βραζιλιάνου Ισραελ Σίλβα μας έφερε μπροστά με ένα γκολ καθαρά “σεντερφορίστικο”. Μέσα στην καρδιά της αντίπαλης περιοχής, στην πλάτη του αντιπάλου, με σουτ βολέ με τη μία στον ουρανό των διχτύων. Για άλλη μια φορά η συνεισφορά του πολύτιμη.

Μέσα στο γήπεδο η διαφορά των 9  βαθμών που είχαν οι δύο ομάδες πριν το ματς δεν φάνηκε σε κανένα σημείο του αγώνα εκτός από τα τελευταία λεπτά που η ομάδα γύρισε αρκετά πίσω και παραλίγο να το πληρώσει βάζοντας τον Ατρόμητο μέσα στην περιοχή που λογικό ήταν να πιέσει και εκείνος από την πλευρά του. Οι μπάλες που σκάγανε στο γήπεδο από διάφορα σημεία αποδιοργάνωσαν εντελώς το παιχνίδι και από το 87 και μετά δεν παίχτηκε ποδόσφαιρο.

Πάντως το στιγμιότυπο με τις μπάλες και τους αγανακτισμένους παίκτες του Ατρομήτου δεν μας τιμά.

Αυτό που πρέπει να βρει η ομάδα είναι σταθερότητα στην απόδοση της και αν στηριχτεί στους παίκτες αξίας που διαθέτει μπορεί να σκαρφαλώσει ακόμα ψηλότερα. Η αμυντική λειτουργία πρέπει να διορθωθεί οπωσδήποτε καθώς αποτελεί μεγάλη πληγή για την ομάδα.

Χ με τον Ιωνικό και ακόμα δεν τέλειωσε τίποτα. Τουλάχιστον όσο είμαστε ακόμα μέσα στο παιχνίδι της ανόδου θα το παλέψουμε.

Λένε οι Κινέζοι ότι μια φωτογραφία αξίζει όσο χίλιες λέξεις. Ε, τόσο χρόνια πολιτισμού για να το λένε κάτι θα ξέρουν. Πραγματικά όμως η παραπάνω εικόνα με τον κόσμο να πηδάει τα κάγκελα και να γίνεται ένα κουβάρι με τους ποδοσφαιριστές θύμισε κάποιες παλιότερες ανάλογες στιγμές που είναι αλήθεια το τελευταίο ένα, ενάμησι χρόνο δεν έχουμε ζήσει…

Η τελευταία φορά που τα συναισθήματα του κόσμου …υπερπήδησαν τα κάγκελα του Εθνικού Σταδίου ήταν στο παιχνίδι με τον ΟΦΗ, για την Superleague όπου το γκολ του Ζαχαρόπουλου στο 90+ έδωσε το τρίποντο στην ομάδα. Ετσι και με τον Λεβαδειακό όταν το παιχνίδι πάει σε μία διαδικασία που η αγωνία είναι στο κατακόρυφο, όπως είναι η διαδικάσία των πάναλτυ, είναι λογικό να αντιδράς έτσι. Και πέραν αυτού μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για μία πρόκριση απέναντι σε έναν αντίπαλο μεγαλύτερης κατηγορίας.

Κι όχι μόνο αυτό, αλλά με παίκτες μέσα στην εντεκάδα με ελάχιστο χρόνο συμμετοχής στο πρωτάθλημα ή ακόμα και χωρίς συμμετοχή, όπως ο Μπουτζίκος ή ο Αποστολίδης που αναδείχτηκε στο τέλος και η μορφή της αναμέτρησης με τις δύο αποκρούσεις που πραγματοποίησε στα πέναλτι.

Η πρόκριση στους 16 είναι πολύ σημαντική επιτυχία για μια ομάδα Β εθνικής, ειδικά αν σκεφτούμε ότι μόνο μία ομάδα ακόμα, της ίδιας κατηγορίας κατάφερε να κάνει το ίδιο (μέχρι στιγμής) Από εδώ και πέρα, περιμένεις και την βοήθεια της θεάς τύχης, με έναν βατό αντίπαλο να κυνηγήσεις αν έχεις την δυνατότητα την πρόκριση στους “8″ (κάτι τέτοιο έχουμε επαναλάβει ακόμη μία φορά πριν δύο χρόνια)

Μην ξεχνάμε επίσης ότι η πρόκριση στο κύπελλο έρχεται αμέσως μετά μίας μεγάλης νίκης για το πρωτάθλημα, όπως ήταν αυτή κόντρα στον Πιερικό. Την προηγούμενη Κυριακή η ομάδα έκανε μία νίκη από εκείνες που δίνουν άνοδο. Χωρίς υπερβολή.  Τέτοιου είδους ανατροποές γίνονται από ομάδες που έχουν τα κότσια και τις αντοχές να φτάσουν ψηλά.

Ομως,  διαφορετικό πράγμα το κύπελλο και διαφορετικό το πρωτάθλημα. Αυτό που θα πρέπει να μας προβληματίζει από εδώ και πέρα είναι το παιχνίδι με την Καρδίτσα. Η ομάδα μπορεί να κάνει ακόμα ένα βήμα να φτάσει πιο κοντά στην κορυφή και την μεθεπόμενη εβδομάδα να υποδεχτεί τον Ατρόμητο σε ένα ντέρμπι κορυφής.

Αλλά η Καρδίτσα πρώτα.

Λοιπόν…

Μάλιστα. Μετά το 60′ η ομάδα δεν μπορεί να πάρει τα πόδια της.
Κέρκυρα - Ολυμπιακός Βόλου 2-3, τα γκολ της Κέρκυρας:
Τσεμπερίδης στο 62′
Ισραελ Σίλβα στο 76′

Ηλυσιακός - Κέρκυρα 0-1, το γκολ της Κέρκυρας
Αθανασιάδης στο 82′

Κέρκυρα - Καλλιθέα 2-1, το νικηφόρο γκολ της Κέρκυρας
Φλαβίνιο στο 67′

Πας Γιάννινα - Κέρκυρα 2-1, το γκολ της Κέρκυρας
Ισραελ Σίλβα στο 70′ (μετά ακολουθεί μονότερμα με τον πας να αμύνεται κόντρα στην αγύμναστη Κέρκυρα)

Το επιχείρημα ότι ο νέος προπονητής κατάφερε μέσα σε 20 μέρες να κάνει τους αγύμναστους που κλατάρανε μετά το 60, να πετάνε, καταρέει (από το ίδιο το έντυπο)

Δηλαδή στο παιχνίδι με την Καρδίτσα θα είναι έτοιμη η ομάδα παιδιά! Από τότε δεν θα χρειάζεται οξυγόνο για να βγάζει το παιχνίδι. Α, ρε τι τραβάμε…

Συνεχίζουμε.

Δηλαδή τι θέλει να πει ο ποιητής. Οτι το Κερκυραϊκό Βήμα είχε επισημάνει ότι ο Βιτουλαδίτης πρέπει να παίζει βασικός στις 23 Αυγούστου (τότε ήταν το φιλικό με την Αρτα). Διαβάζοντας το εν λόγω δημοσίευμα, ο Αλεξανδρής, έβαλε βασικό το Βιτουλαδίτη στο παιχνίδι κυπέλλου με τον ΠΑΣ, στις 24 Σεπτεμβρίου, ένα μήνα μετά. Εν τω μεταξύ αυτό έγινε γιατί εκείνη τη μέρα είχε ήδη προβλέψει ότι θα φύγει σε κάνα εικοσαήμερο και το έκανε για τα προσχήματα. Στην πρόβλεψη του ότι θα αποχωρήσει από την ομάδα έπαιξε σημαντικό ρόλο ο θρίαμβος επί του ΠΑΣ και η πρόκριση στον επόμενο γύρο.

Τα σχόλιο δικά σας. Ειδικά τα “παπαγαλάκια” δεν θέλω να το σχολιάσω, μου προκαλεί απλά γέλιο.

Επειδή όμως τα γραπτά μένουν (και όχι τα “γραμμένα” αγαπητοί, τα θέλουμε τα μάτια μας) θα ήθελα να δω ένα δημοσίευμα και επί εποχής Τεννέ για το θέμα Βιτουλαδίτη. Τότε που δεν ήταν άξιος να παίζει στην Κέρκυρα, έπρεπε να πάει δανεικός στον Κρόνο.

Για το τέλος το τελειωτικό χτύπημα.

Κατανοώ απόλυτα, ότι κάποιοι είναι τόσο στενόμυαλοι που αδυνατούν να αντιληφθούν τα αυτονόητα. Ας κάνουν τουλάχιστον μία προσπάθεια να βάλουν μέσα στο κεφάλι τους, ότι υπάρχει στο νησί μία ομάδα ανθρώπων που στην καρδιά της έχει μόνο τον ΑΟΚ και κανέναν άλλο. Αν δεν μπορεί κάποιος να το καταλάβει δεν θα χαραμίσω κι άλλο σάλιο για το εξηγήσω. Πάρτε το χαμπάρι και ζήστε με αυτό. Ειδικά από ανθρώπους που δηλωμένα υποστηρίζουν κι άλλη ομάδα δεν δεχόμαστε μαθήματα.

Δεν θα μιλήσω εγώ. Θα μιλήσουν αυτοί που έζησαν την πρετοιμασία.

Πέμπτη, 31 Ιουλίου 2008. Συνέντευξη Κολοτούρου στο aokerkyra.com

http://www.aokerkyra.com/readnew.php?aa=2636

«Η προετοιμασία μας στο Μπολζάνο είναι πολύ σκληρή. Δουλεύουμε, όμως, με τα πιο σύγχρονα μέσα και με τις πιο εξελιγμένες προπονητικές μεθόδους», μας είπε αρχικά ο Γιάννης Κολοτούρος.

Ο νεαρός παίκτης τονίζει πως είναι εξαιρετικές οι συνθήκες κάτω από τις οποίες γίνεται η προετοιμασία της κερκυραϊκής ομάδας στη γειτονική χώρα.
«Οι συνθήκες προετοιμασίες στο Μπολζάνο είναι ιδανικές. Το προπονητικό μας κέντρο καλύπτει όλες τις προϋποθέσεις και μας παρέχει όλες τις διευκολύνσεις, ώστε η προετοιμασία μας να γίνεται όσο το δυνατό γίνεται καλύτερη. Οι εγκαταστάσεις είναι άρτιες και υπάρχουν πολύ όμορφα γήπεδα. Όσον αφορά τις κλιματολογικές συνθήκες, είναι εξαιρετικές, αφού οι θερμοκρασίες εδώ είναι πιο χαμηλές σε σχέση με αυτές στην Ελλάδα»

Παρασκευή 25 Ιουλίου 2008. Συνέντευξη Σεντεμέντε στο aokerkyra.com

http://www.aokerkyra.com/readnew.php?aa=2619

«Σίγουρα υπάρχει κούραση, αφού είμαστε στην αρχη της προετοιμασίας μας και οι θερμοκρασίες είναι υψηλές. Αλλά αυτό ισχύει για όλες τις ομάδες. Να σημειώσω, όμως, το εξής: Επειδή στην καριέρα μου έχω κάνει πάρα πολλές προετοιμασίες, θέλω να τονίσω ότι στην Κέρκυρα κάνουμε το πιο σύγχρονο πρόγραμμα προετοιμασίας»

Aυτά τα ολίγα. Για την αποκατάσταση της αλήθειας δηλαδή, όχι τίποτα άλλο.

Είχαμε επισημάνει την περασμένη εβδομάδα ότι ένα από τα κλειδιά για να πάρει ο ΑΟΚ ένα θετικό αποτέλεσμα μέσα στα Γιάννενα, ήταν η βελτίωση της αμυντικής του λειτουργίας και ο περιορισμός των λαθών αφού θα είχε να αντιμετωπίσει την καλύτερη επίθεση του πρωταθλήματος. Η θεωρία αυτή είχε ήδη βγει αληθινή, με τον πλέον άσχημο τρόπο μόλις στο 22ο λεπτό.

Ειδικά στο πρώτο γκολ η αντίδραση της άμυνας είναι αστεία. Να σηκώνεται ο Σαϊτιώτης ανάμεσα στον Σεντεμέντε και τον Πελαγία και να κερδίζει την κεφαλιά είναι αμαρτία δηλαδή… Το δεύτερο ασχολίαστο. Η έννοια της γκαντεμιάς/ατυχίας/κακοτυχίας. Ομως μη γελιόμαστε. Η ομάδα δεν ήταν αντάξια του αναμενομένου. Πέρασαν 65-70 λεπτά μέχρι να κάνουμε αισθητή την παρουσία μας και να απειλήσουμε τα αντίπαλα καρέ.

Η είσοδος του (εξαφανισμένου μέχρι σήμερα από τον Παντέλη) Σμαρτ βοήθησε την ομάδα αν και ο Πελαγίας που αποχώρησε δεν υστερούσε σε καμία περίπτωση. Το πρόβλημα ήταν από την άλλη μεριά όπου έδειχνε να μπάζει. Ο Βιτουλαδίτης όμως έμεινε στο παιχνίδι και όταν πήγε αριστερά δεν έκανε λάθη.

Η εκτελεστική δυνότητα του βραζιλιάνου Israel Silva μας έβαλε ξανά στο παιχνίδι και το μετέτρεψε σε ντέρμπι ως το τέλος. Η απουσία του πρώτου σκόρερ της ομάδας από την εντεκάδα προκάλεσε όπως είναι λογικό απορία. Δεν αφήνεις τέτοιον παίκτη εκτός. Στην πρώτη φάση που βρέθηκε σε θέση βολής έκανε γκολ.

Ο Ρεπερνέ βοήθησε αρκετά και ήταν πολύ καλύτερος του Γκίκα που περιοριζόταν σε παθητικό ρόλο και δεν είχε μεγάλη συμμετοχή στο οργανωτικό μέρος του παιχνιδιού. Τέλος ο Γιαννιτσανάκης ουσιαστικά χαραμίστηκε σε μια θέση που δεν μπορούσε να βοηθήσει την ομάδα.

Προχωράμε. Η ομάδα έχει δυστυχώς, πολύ δύσκολο πρόγραμμα και το έργο της είναι πολύ δύσκολο.

Μπράβο στα παιδιά που έκαναν το ταξίδι μέχρι τα Γιάννενα και φώναξαν για την ομάδα.

Επειδή το κλίμα είχε βαρύνει τις τελευταίες μέρες και δεν είναι ώρα για τέτοια, αλλά μιας και το παιχνίδι με τους φίλους παγουράδες πλησιάζει ώρα είναι να ασχοληθούμε λίγο με αυτό. Οχι τίποτα άλλο, αλλά είχα σκοπό να μην μπω σε διαδικασία πικαρίσματος, αλλά δεν μπορώ!!! Θέλεις να αγιάσεις και δεν σε αφήνουνε…

Ετσι πριν λίγες μέρες, διαβάσαμε στα αθλητικά sites, την εξής είδηση.

Ατύχημα ο Κουβεντάρης

 “Απρόοπτο στο δρόμο, χωρίς ευτυχώς παρεπόμενα για την υγεία του, περίμενε τον Σάκη Κουβεντάρη κατά την επιστροφή του από το Σιδηρόκαστρο στα Γιάννενα. Ο τερματοφύλακας του ΠΑΣ ενεπλάκη σε τροχαίο ατύχημα (απόρροια της προσπάθειάς του να αποφύγει ένα κοπάδι πρόβατα!) και για προληπτικούς λόγους μετέβη αμέσως στο νοσοκομείο για εξετάσεις. Αυτές βγήκαν καθαρές και ο παίκτης συμμετείχε κανονικά στη χθεσινή προπόνηση.”

Καταρχάς, ευτυχώς ο ποδοσφαιριστής είναι καλά στην υγεία του. Κατά δεύτερον (και σημαντικότερον) Καλέ μου άνθρωπε παίζεις στα Γιάννενα, κάτι που σημαίνει ότι συχνά θα έχεις να αντιμετωπίσεις διαφόρων ειδών κοπάδια.

Γίδες, προβατίνες, κατσίκια και άλλα συναφή.  Λίγη προσοχή λοιπόν. Μα κανείς δεν τον ενημέρωσε τέλος πάντων;

Αυτά για να κάνουμε την πλακίτσα μας. Στα αγωνιστικά πάντως, τα πράγματα (εντελώς αντικειμενικά) δεν είναι καθόλου αστεία. Ο Πας είναι πολύ δυνατός και εμείς βρισκόμαστε, έχω την εντύπωση, ακόμα σε ένα μεταβατικό στάδιο. Αυτό που πρέπει να προσέξουμε πάνω από όλα είναι τα συχνά αμυντικά κενά που φέτος έχουν κάνει αισθητή την παρουσία τους σε πολλά ματς. Η επιστροφή του Φλάβιο, που ήρθε στο κατάλληλο σημείο,  μπορεί να παίξει καταλητικό ρόλο. Αν αρχίσει να βρίσκεται και με τον Σίλβα μπορούν να δημιουργήσουν ένα δίδυμο που δύσκολα μπορεί να αντιμετωπιστεί. Ειδικά αν ο Γκουστάβο αγωνιστεί στα χαφ, όπως με την Καλλιθέα μπορούμε εκτός από το να βγαίνουμε με επιτυχία στις κόντρες, να κρατήσουμε ψηλά τον Πας και η πίεση που θα ασκήσει να μην είναι πολύ μεγάλη…

FORZA  KERKYRA!

Ετσι, για να μην ξεχνιόμαστε…

Καλλιθέα - Κέρκυρα 0-1

http://img517.imageshack.us/my.php?image=0122ti6.jpg

Ιωνικός - Κέρκυρα 1-2

 http://img357.imageshack.us/img357/7366/0183pq1.jpg

http://img160.imageshack.us/img160/6410/0193hw7.jpg

Ο χαρισματικός προπονητής που μπορεί να οδηγήσει την ομάδα ψηλά, που τη στήνει μαεστρικά στο γήπεδο, που έχει διάθεση, μεράκι και γνώση έγινε μέσα σε λίγους μήνες λίγος και ανύμπορος να την οδηγήσει σε επιτυχίες!;!;!  Απλά απορίες διατυπώνω.  Αλλά όπως γράφτηκε και δύο εβδομάδες πριν, το όραμα ας περιμένει (πόσο ακόμα;;;) η ομάδα να ανέβει κατηγορία…

Την περυσινή χρονιά βέβαια ας μην ξεχνάμε ότι ο στόχος της ομάδας του Μπάμπη Τεννέ ήταν η επάνοδος στην μεγάλη κατηγορία, όμως την 11η αγωνιστική και ενώ η ομάδα βρέθηκε 4 βαθμούς από τη ζώνη του υποβιβασμού (!!!) τι μπορεί να έφταιγε;; Ο προπονητής; Οι παίκτες; Ο πρόεδρς; Οχι. Η ατυχία…

http://img357.imageshack.us/img357/9836/028db5.jpg

http://img160.imageshack.us/img160/651/0212bn7.jpg

Επρεπε να ακολουθήσει η ισοπαλία με τον Ιωνικό (εκεί έφταιγε ο διαιτητής που δεν μας έδωσε πέναλτι) και η τριάρα από Καστοριά και Αγροτικό Αστέρα που έφερε την ομάδα δύο βαθμούς από την γραμμή του υποβιβασμού για να απομακρυνθεί ο προπονητής. Φέτος ο προπονητής έφταιγε από το φιλικό με την Αναγέννηση Αρτας ακόμα (αν θυμάστε)

Δύο μέτρα και δύο σταθμά;

(επικό ήταν το σχόλιο μετά το φιλικό με το Θεσπρωτό. Οπου ο προπονητής προχώρησε σε ορθολογικές επιλογές και ήρθε το ευρύ 0-6…)

Τέλος πάντων. Ελπίζω κάποτε να μάθουμε τον πραγματικό λόγο της αποπομπής Αλεξανδρή και όπως προείπα αυτή είναι η τελευταία μου δημοσίευση σχετικά με το θέμα.

 Ποτέ δεν θα ξεχάσω εκείνο το παιχνίδι στην Καισαριανή με τον Εθνικό Αστέρα. Αυτό όπου με δύο γκολ στις καθυστερήσεις, αν και παίζαμε με 10, καταφέραμε να κάνουμε την ανατροπή και να πάρουμε τη νίκη με τη βολίδα του Κακλαμάνου. Τότε ήταν που ο Γιώργος ο Πελαγίας, αν και βρισκόταν στον πάγκο, ήρθε μπροστά στα κάγκελα και πανυγήρισε έξαλα μαζί μας.

Τότε ήταν μία δύσκολη εποχή για τον ΑΟΚ. Πρώτες μέρες Αλεξανδρή στον πάγκο και καμία 30αρια φίλαθλοι στην εξέδρα της Καισαριανής. Εκείνη η μεγάλη ανατροπή, είχε κάνει τον Γιώργο τον Πελαγία να πάρει και κίτρινη κάρτα για τους πανυγηρισμούς του!!! Μάλιστα όταν μετά το τέλος πήγαμε πίσω στα αποδυτήρια και πιάσαμε κουβέντα μαζί του ακόμα δεν μπορούσε να το πιστέψει πώς η ομάδα κατάφερε να γυρίσει το ματς…”Δεν υπάρχει αυτή η ομάδα” έλεγε “μόνο εμείς τα κάνουμε αυτά…”

Είναι ένας παίκτης που πάντα παίζει ψυχωμένα και δίνει ότι έχει για την ομάδα και ίσως αυτό το υπέρμετρο πάθος να οδήγησε και στο χθεσινό συμβάν. Οταν τα νεύρα είναι τεντωμένα, η αδρεναλίνη στο κόκκινο λες και μια κουβέντα παραπάνω. Νομίζω ότι ο Πελαγίας παρασύρθηκε και έκανε λάθος.  Είμαι σίγουρος ότι και ο ίδιος ήδη το έχει καταλάβει.

Ενας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής πρέπει στα 90 λεπτά που είναι μέσα στο γήπεδο να έχει κλειστά τα αυτιά του και να κάνει το καθήκον του. Είναι κρίμα για ένα πέρα για πέρα ατυχές περιστατικό να χαλάσει μία σχέση μεταξύ ποδοασφαιριστή και κόσμου που μέχρι τώρα ήταν άψογη.

Ομως και σε αυτή τη περίπτωση, ορισμένοι, θέλησαν να διαστρεβλώσουν, ετσιθελικά και εντέχνως τα γεγονότα.  Κανένα σύνθημα δεν ακούστηκε κατά του Πελαγία λοιπόν, κι αν κάποιοι επικαλούνται δήθεν βρισιές προς τον παίκτη (ή προς όλη την ομάδα) καλύτερα να αναλογιστούν τις χριστοπαναγίες που πέφτουνε σε κάθε παιχνίδι από την καθώς πρέπει μεγάλη εξέδρα και να αφήσουν τις υποκρισίες.

Το παραμύθι αλλού. Στο γήπεδο δεν είμαστε χθεσινοί.

Τέλος σε ένα άλλο ζήτημα που βγήκε χθες προς τα έξω, ότι και καλά οι κακοί Vourligans (βρήκαμε τη πηγή του κακού) θέλανε χτες να χάσει η ομάδα.

 Μάγκες, προσέχτε! Εμείς δεν θα γίνουμε ποτέ σαν αυτούς που την προηγούμενη αγωνιστική θέλανε να χάσει η ομάδα  για να φάνε τον Αλεξανδρή. Εντάξει;

 Και επιτέλους ας μπει ένα τέλος. Τη δευτέρα παίζουμε πολύ σημαντικό παιχνίδι για την ομάδα. Ας δούμε τι μπορούμε να καταφέρουμε εκεί και να βλέπουμε.

2 στα 2 για τον Νίκο Παντέλη στον πάγκο του ΑΟ Κέρκυρα.  Με μία εκπληκτική εμφάνιση που εντυπωσιάσε τους κερκυραίους φιλάθλους η ομάδα του ΑΟΚ έφτασε στη νίκη με δύο γκολ του Φλαβίνιο.  Καλά εντάξει…, ας σοβαρευτούμε.

Μέσα από αυτό το blog είχαμε επισημάνει ότι οι κερκυραίοι φίλαθλοι εναντιώθηκαν στην απόλυση Αλεξανδρή όχι γιατί η ομάδα πήγαινε τρένο, έπαιζε μπαλάρα και τρόμαζε κάθε αντίπαλο, αλλά γιατί αυτός ο άνθρωπος ενέπνεε ότι κάποια στιγμή θα κατάφερνε να το πετύχει.

Επίσης μέσα από αυτό το blog αμέσως μετά την πρόσληψη Παντέλη βγήκε το άρθρο ένα βήμα μπρος, δέκα πίσω. Το οποίο σήμερα επιβεβαιώθηκε. Διότι άμα είναι από το 60 να βγάζεις επιθετικό, να βάζεις  αμυντικό μέσο για να κάνεις τι;;; Να κρατήσεις το σκορ μέσα στην έδρα σου;;; Αστο Νίκο μου (και Σπύρο μου)… Από τέτοιες τακτικές έχουμε χορτάσει.

Αμα είναι να πονάνε τα μάτια μας για να κερδίσουμε, καλύτερα να χουμε τα μάτια μας καλά.

Και δεν φτάνει αυτό. Εχουμε και τον αρχηγό της ομάδας να κάνει χειρονομίες και να βρίζει τον κόσμο αμέσως μετά το δεύτερο γκολ. Το “πάρτε γα****νοι”  να το πείτε εκεί που σας παίρνει “κύριε” Πελαγία και όχι στον κόσμο της ομάδας.

Πέραν από τη συγγνώμη του παίκτη και την τιμωρία της διοίκησης που πρέπει να επιβληθεί, καλό είναι και το περιβραχιόνιο να πάει σε κάποιον που σέβεται τον κόσμο, τουλάχιστον για φέτος.

 ΥΓ. Α, ρε Φλάβιο. Είσαι μεγάλος παίκτης. Κάνεις μάγκες και κάποιους που δεν το αξίζουν…