mekios

Η κατηφόρα συνεχίζεται χωρίς τελειωμό. Η ομάδα μας πάει από το κακό στο χειρότερο. Η μια ήττα διαδέχεται την άλλη και έχουμε να δούμε τρίποντο από τα πέρσι! Τι διάολο γίνεται σε αυτήν την ομάδα? Γιατί αυτή η τάση αυτοκαταστροφής? Γιατί αυτή η ομάδα παρά τις αξιόλογες πορείες της ώς την Α’ Εθνική δεν έχει μάθει από τα λάθη της και τα επαναλαμβάνει διαρκώς? Γιατί δεν μπορούμε να πούμε ότι είμαστε πλέον “έμπειροι” στην Κατηγορία μας? Και στο φινάλε, ποιός φταίει για όλα αυτά?

Οι απορίες είναι ρητορικές ερωτήσεις. Ξέρουμε και ξέρετε τις απαντήσεις σε όλες τις ερωτήσεις. Δεν χρειάζεται να ξέρεις και πολλά καντάρια μπάλα για να καταλάβεις ότι το σωματείο τούτο έχει πρόβλημα στον τομέα ψυχολογία. Δεν υπάρχει ψυχολογία. Οι παίκτες πάνε στα κρίσιμα ματς, χεσμένοι! Πρίν σφυρίξει ο διαιτητής χάνουμε 2-0, και κάπου στο δεύτερο ημίχρονο, αφού ότι έγινε έγινε, ξυπνάμε από το λήθαργο και θυμόμαστε ότι έχουμε έναν αγώνα να παίξουμε. Μόνο που ο αγώνας παίχτηκε ερήμην μας και δικαστήκαμε ισόβια σε ήττα.

Το πρόβλημα γίνεται μεγαλύτερο αν λάβουμε υπόψιν μας το γεγονός ότι δεν είναι μόνο αγωνιστικό το “χέσιμο”, είναι και διοικητικό. Μιλάμε για μια χεσμένη διοίκηση, χωρίς στόχους, χωρίς τίποτα. Κάθε χρόνο το άγχος και η αγωνία : “Θα μείνει ο Καλογιάννης ναί ή όχι” και μετά η αιώνιες - και βαρετές - εκκλήσεις του μεγαλομετόχου για βοήθεια. Το μπάτζετ πάντα τσίμα - τσίμα και η αιώνια τρομάρα με τους διαιτητές. “Πω πω μας βάλανε τον τάδε για να μας τελειώσει”. Και πάντα να φυλάμε τον “κώλο” μας, πάντα να προσέχουμε να μην κάνουμε το βήμα παραπάνω. Να πατάμε εκεί που πατάει το πόδι μας, μη πάει και γκρεμιστούμε. Η τύχη όμως κύριε Καλογιάννη βοηθάει τους τολμηρούς. Αυτούς που τολμάνε να πάνε μπροστά, να ανοιτχούνε.

Τσαμπουκάς λείπει, από διοίκηση και ομάδα. Το προπονητή τον αφήνω απ’ έξω γιατί μετά το χτεσινό στραπάτσο, μάλλον πάει για άλλες πολιτείες.