mekios

Προχτές η μοίρα έπαιξε ένα περίεργο παιχνίδι στον Λάμπρο Χανιώτη. Ο άνθρωπος από την κόλαση βρέθηκε στον παράδεισο μέσα σε 1 ημίχρονο. Από την ανυποληψία στην αποθέωση, σε 10 λεπτά. Από το “που σε βρήκανε και σε φέρανε” στο “μπράβο παιχταρά μου”. Ω τρισμέγιστοι κωλοτουμπάνθρωποι! Το μεγαλείο σας!

Πόσες και πόσες φορές δεν έχω διαβάσει, δεν έχω ακούσει ανθρώπους που στο ποδόσφαιρο “κόβουνε” με την μία. Πόσες φορές σε φιλικά, δεν άκουσα να χαρακτηρίζονται παίκτες “παλτά” με την πρώτη πάσα, σε χαμένες ευκαιρίες να λούζονται “μπινελίκια” λες και ήταν παίκτες του αντιπάλου ή ακόμα και να χλευάζονται παίκτες λόγω της σωματοδομής τους.  Σχεδόν πάντα πέφτουν έξω φυσικά τέτοιες απόψεις, όχι για την ποιότητα ενός παίκτη αλλά για την προσφορά του στην ομάδα.

Η υπομονή λοιπόν, ειδικά στην ποδοσφαιρική κριτική, είναι χρυσάφι. Το να περιμένεις, να κρίνεις με τα μάτια σου έναν παίκτη ή ακόμα και έναν προπονητή είναι δείγμα σοφίας. Η βιαστική κρίση, δεν είναι ποτέ σωστή και προφανώς δεν στηρίζεται σε σκέψη αλλά σε εντύπωση. Η σκέψη συνδυάζει όλους εκείνους τους παράγοντες που συνετέλεσαν σε ένα αποτέλεσμα και κρίνει την ποιότητά του. Ποιά ήταν η δυναμικότητα του αντιπάλου, σε ποια θέση έπαιξε ο παίκτης, ποιός ή ποιοί ήταν οι προσωπικοί του αντίπαλοι, πόσες πάσες πήρε και γενικά όταν πήρε την μπάλα τι την έκανε, είναι πράγματα που παίζουν ρόλο, για να εξαχθεί ένα συμπέρασμα, για ένα και μόνο αγώνα. Για να κρίνουμε έναν παίκτη συνολικά, δεν φτάνει ένας μόνο αγώνας, δεν φτάνει ούτε καν ένα ολόκληρο πρωτάθλημα.

Κάποιοι βιάστηκαν να κρίνουν τον Λάμπρο Χανιώτη. Ένας επιθετικός, πρέπει να σκοράρει και αυτό είναι δεδομένο. Πολλές φορές όμως ο επιθετικός, πρέπει να ανοιγει δρόμους, να φτιάχνει παιχνίδι ακόμα και να μαρκάρει για να επιτευχθεί από κάποιον άλλο παίκτη αυτό που ο ίδιος πρέπει να κάνει. Το γκόλ, είναι το ζητούμενο, όμως η υπερβολική αξία που δίνουμε στον σκόρερ, κρύβει την δουλειά που γίνεται από τους υπόλοιπους  για να φτάσει η μπάλα ως εκεί. Και επειδή η Β’ ΕΘνική δεν έχει υπηρεσία στατιστικών (όπως έχει η Μεγάλη Λίγκα) δεν μπορούμε και να δούμε πόσο πολύ ο Λάμπρος Χανιώτης, έχει βοηθήσει την ομάδα να σκοράρει. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Λάμπρος σε κάθε ματς κερδίζει τα περισσότερα φάουλ, μαζί ίσως με τον Γκουστάβο, και είναι αποδέκτης των πιο δυνατών χτυπημάτων από τους αντιπάλους.

Χτές ο Χανιώτης έπαιξε μόνος του στην επίθεση, δεν έκανε αυτός παιχνίδι για τον Κακλαμάνο ή τον Νατσέφσκι, έκαναν οι άλλοι γι’ αυτόν. Και έβαλε δύο γκόλ. Δεν θέλω να τον εκθειάσω, έχασε άλλα 10 και γενικά τη φετινή σαιζόν δεν έχει αστοχήσει λίγες φορές. Όμως είναι άδικο, να κρίνουμε χωρίς να κάνουμε υπομονή. Μι πιο σοφή κρίση είναι εφικτή…