mekios

Ήρθανε τα θηρία τα ανήμερα. Επιτέλους η ομάδα έκανε δυο μεταγραφές με ρίσκο, που σκορπούν τουλάχιστον ενθουσιασμό στις τάξεις (Αυτή η κλισέ φράση μου τη βιδώνει άγρια. Τι θα πεί τις τάξεις? Σχολείο πάνε?) των φιλάθλων της ομάδας. Μιλάω φυσικά για τους Εζεκίελ Μποντερόνε και Ισραέλ Σίλβα (Επέλεξα αυτά τα ονόματα για τον καθένα. Μπορείτε να κάνετε όμως άπειρους συνδυασμους: Ερνάν Φροντέρα, Εζεκίελ Φροντέρα, Ερνάν Μποντερόνε, Ισραέλ Μάτος, Σίλβα Μάτος, Ισραέλ δε Σόουζα, Σίλβα δε Σόουζα κτλ κτλ). Οι δύο παίκτες ήρθαν στην ομάδα για να πλαισιώσουν τον Γιαννιτσανάκη στην επίθεση ή να πλαισιώσουν ο ένας τον άλλο και να αφήσουν τον Γιαννιτσανάκη στον πάγκο.

Οι τακτικοί αναγνώστες του blog, γνωρίζουν ήδη ότι είμαι φάν των λατινοαμερικάνων και φυσικά δεν κρύβω τον ενθουσιασμό μου για τα δύο νέα αποκτήματα. Και μόνο στη σκέψη της βραζιλιάνικης τριπλέτας Γκους-Φλαβίνιο-Σίλβα παθαίνω σύγκριο και το ίδιο θα πρέπει να παθαίνουν και οι αντίπαλοι, μόνο που ακόμα δεν το έχουν ψυλλιαστεί. Μόλις ξεκινήσουν οι αγώνες, θα στενάξουν τα δίχτυα.

Μπορεί οι παίκτες αυτοί να είναι παντελώς άγνωστοι στο ελληνικό κοινό, και στο ευρωπαϊκό, όμως το βιογραφικό τους δείχνει ότι το γκόλ είναι γνωστή γι’ αυτούς υπόθεση. Ξέρουν πως να βάλουν τη μπάλα στα δίχτυα. Και, μπορεί να ακουστεί παράλογο, άμα ξέρεις να βάζεις τη μπάλα στα δίχτυα, είτε παίζεις στην Γ΄Εθνική είτε στην Πρέμιερ Λίγκ, σημαίνει ότι απλά ξερείς που να “βαρήσεις” την κουμπουριά όταν το τόπι έρθει στα πόδια σου. Το θέμα είναι να έρθει ή να το πάρεις στα πόδια σου. Τέτοιους, στράικερς, που λένε κι οι Άγγλλοι, δυστυχώς δεν είχαμε ποτέ στον ΑΟΚ. Ακόμη και ο περσινός πολύ καλός Κακλαμάνος των 12 γκόλ, δεν ήταν σταθερός, σκόραρε κυρίως με κεφαλιά στα στημένα και δεν ήταν αυτό που λέμε “δεινός σκόρερ”.

Αντίθετα τα βιογραφικά τούτων εδώ των δύο, ειδικά του Σίλβα, υπόσχονται γκόλ με το τσουβάλι και πολλές συγκινήσεις. Υπόσχονται, είναι η μαγική φράση. Γιατί δεν είναι σίγουρο. Όπως έγραψα και στην αρχή είναι ρίσκο, η απόκτηση δυο τέτοιων παικτών. Είναι γνωστή η δυσκολία των Λάτιν, να προσαρμουστούν στην Ευρώπη και δή σε ένα περίεργο πρωτάθλημα όπως αυτό της Β’ Εθνικής μας. Μπορεί π.χ. ο Σίλβα να βγήκε πρώτος σκόρερ στη Γουατεμάλα και 6ος στον κόσμο, αλλά δεν μπορώ να προβλέψω πως θα αντιδράσει απέναντι σε ένα “δρεπανηφόρο άρμα μάχης” αμυντικό μικρομεσαίας ομάδας Β΄Εθνικής που παλεύει να σωθεί ή σε ένα γήπεδο με ζαρζαβατικά, λακούβες και κοτρόνες απ’ αυτά που συνηθίζονται στην κατηγορία.

Σαν φίλαθλοι πρέπει να κάνουμε υπομονή. Μπορεί να αργήσουν να δείξουν το ταλέντο τους (που αποδεδειγμένα έχουν). Μπορεί να μη το δείξουν και ποτέ και να μας ξελασπώσει ο Γιαννιτσανάκης και οι μέσοι. Μπορεί να τρίβουμε τα μάτια μας και να μας τους πάρουν οι “μεγάλοι” πρίν πούμε κίχ Γεναριάτικα.

Μέχρι τότε ας χορέψουμε σάμπα και ταγκό…