mekios

Σήμερα αποφάσισα αντί σχολίων να γράψω μια μικρή ιστοριούλα:

Στην εταιρεία Mayers & Hansen προσέλαβαν έναν νέο λογιστή. Τον κύριο Jackson. Ο κύριος Jackson ηταν ένας νεαρός λογιστής, ένας εύθυμος τύπος, με χιούμορ και πολύ διάθεση για δουλειά. Είχε όμως ένα μειονέκτημα. Ήταν τίμιος. Και στη δουλειά του λογιστή, η τιμιότητα είναι μειονέκτημα. Φυσικά οι προϊστάμενοι του δεν το γνώριζαν αυτό, πώς άλλωστε θα προσλάμβαναν έναν τόσο νέο άνθρωπο αν ήξεραν την “κακή”του αυτή συνήθεια.

Ο κύριος Jackson  ξεκίνησε με όρεξη για δουλειά, να τηρεί τα λογιστικά βιβλία της εταιρείας. Κατέγραφε τα έξοδα και τα έσοδα με κάθε λεπτομέρεια και πολλές φορές από τα συμπεράσματα που έβγαζε, έδινε και συμβουλές στο επιτελείο της εταιρείας για την βελτίωση της οικονομικής της θέσης. Ταυτόχρονα, είχε κερδίσει τον σεβασμό και την εκτίμηση όλων των συναδέλφων του, είτε εργαζόταν στα γραφεία της εταιρείας είτε στο εργοστάσιο.

Ο καιρός πέρναγε και ήρθε κάποια στιγμή, που ο διευθυντής, κ. Mayers τον κάλεσε στο γραφείο του για να του εκμυστηρευτεί κάτι. “Κύριε Jackson τα έσοδα από την επόμενη εξαγωγή, δεν θα τα καταχωρήσουμε στο βιβλίο. Τα χρήματα αυτά θα είναι μαύρα.”, είπε. Κρύος ιδρώτας έλουσε τον λογιστή. “Μα είναι δυνατόν κύριε Mayers; Με όλο τον σεβασμό, αλλά μια τέτοια πράξη είναι παράνομη! Δεν θα μπορούσα να κάνω, ποτέ ένα τέτοιο πράγμα”, απάντησε. “Θα το κάνεις για το καλό της εταιρείας. Πρέπει αυτά τα έσοδα να μην φανούν πουθενά και θα βρούμε στο μέλλον κάποια ευκαιρία να τα καλύψουμε!”.

Ο κος. Jackson έφυγε από το γραφείο του προέδρου εμφανώς αναστατωμένος.”Μα είναι δυνατόν, να μου ζητάει κάτι τέτοιο”, αναρωτιόταν.Θεωρούσε ότι η εταιρεία ήταν αρκετά μεγάλη και εύκολα θα μπορούσε να αντεπεξέλθει στο φορολογικό βάρος των εσόδων μιας τέτοιας πώλησης. “Δεν το κάνω”, έπεισε τον εαυτό του.

Πράγματι μετά από δυο βδομάδες, όταν έλαβε το τιμολόγιο της πώλησης, το πέρασε κανονικά στο βιβλίο της εταιρείας. Η οργή των ανωτέρων του ήταν τεράστια. Παρ’όλα αυτά η κίνηση φάνηκε να βγήκε σε καλό για την εταιρεία, αφού η μετοχή της εκτινάχθηκε στα ύψη. Ο κος Mayers ήταν ανήσυχος. “Τόσα χρόνια έτισ κάνουμε δουλειές, θα έρθει τώρα ένας τυχάρπαστος λογιστάκος να μας χαλάσει τη δουλειά?”. Ο αντιπρόεδρος, ο κος Hansen, τον καθησύχαζε, “Μα είδες, ο νεαρός είχε δίκιο! Η κίνησή του μας απέφερε κέρδη! Και μην ξεχνάς ότι ο Jackson έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη των περισσοτέρων εργαζομένων εδώ και αν τον απολύσεις μπορεί να έχουμε τρεχάματα! Δεν το θέλεις αυτό έτσι δεν είναι?”. Ο κος Mayers, προβληματίστηκε.Ένιωθε όμως σαν ψάρι έξω από τα νερά του. Ο πελάτης που έκανε την αγορά είχε παρπονεθεί, για την δημοσιότητα που πήρε η αγορά του. Ο ίδιος άλλωστε είχε ζητήσει τα χρήματα να είναι “μαύρα” και τώρα το πιο πιθανόν ήταν να μην ξανακάνει παραγγελία, αλλά να στραφεί στον ανταγωνιστή της Mayers & Hansen.

O κος Jackson υποψιαζόταν την δυσμένεια στην οποία είχε πέσει στα μάτια του προέδρου της Εταιρείας. Ήξερε ότι θα του ξαναζήταγε το ίδιο, κάποια στιγμή στο μέλλον και τότε η ρήξη θα ήταν μοιραία.

Συνεχίζεται στο μέλλον ή και στο παρόν…