Δυστυχώς όπως έχω ξαναπεί, αν δεν πάς για άνοδο, έστω και στα χαρτιά, στην κατηγορία δεν μένεις. Παίκτες που να θέλουν να παίξουν σε μια ομάδα που προσπαθεί να μείνει στην Β’ Εθνική δεν υπάρχουν. Όλοι θέλουν, Σουπερ Λίγκα, παίκτες, προπονητές, παράγοντες. Η Β’ Εθνική είναι ξωφλημένη κατάσταση. Είναι το σύνορο μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, από τη μια σου χαμογελάνε τα “πακέτα” (τηλεοπτικά και μη) και από την άλλη σου χαμογελάει μοχθηρά η άβυσσος της Γ’ Εθνικής. Το να βάλεις στόχο να κρατηθείς στη Β’ Εθνική (επισήμως τουλάχιστον) ισοδυναμεί με καταστροφή.

Μετά από 12 αγωνιστικές, λοιπόν ο στόχος της ανόδου, δείχνει να χάνεται. Θα μου πείτε μα πέρσι, μέχρι 2 αγωνιστικές πριν το τέλος του πρωταθλήματος παρολίγο να ανέβουμε. Δεν θα έχετε άδικο, όμως φέτος για όσους παρατηρούν το πρωτάθλημα θα παρατήρησαν την χτυπητή διαφορά. Οι πρώτοπόροι ΔΕΝ ΧΑΝΟΥΝ. Με τίποτα. Ακόμα και στο 90΄να είναι στο Χ το ματς, κάτι θα γίνει και θα το πάρουν. Πέρυσι, η τριάδα αυτής της εποχής, περιείχε δύο ομάδες που δεν κατάφεραν να “βγούν”, ενώ ο Πανθρακικός βρισκόταν χαμηλά στη βαθμολογία, ενώ ο Πανσερραϊκός ξεκίναγε την αντεπίθεσή του για να στεφθεί τελικά πρωταθλητής.

Φέτος όμως η ψαλίδα είναι αισθητά μεγάλη. Ο Ατρόμητος, φαντάζει ακλόνητο φαβορί για την άνοδο, ο ΠΑΣ σε αντίθεση με πέρσι τσιμπάει βαθμούς και εκτός έδρας ενώ το αουτσάιντερ Ιωνικός, δείχνει να έχει ένα πολύ δεμένο για την εποχή σύνολο. Καβάλα και Ολυμπιακός Βόλου δείχνουν κι αυτοί να βρίσκουν την απαραίτητη σταθερότητα για να κυνηγήσουν τους στόχους τους.

Αντίθετα εμείς, μια αγωνιστική κερδίζουμε, μια αγωνιστική χάνουμε, δουλειά δεν γίνεται έτσι. Πέρσι θα ήταν καλή συγκομιδή, όχι όμως και φέτος.

Εύχομαι να κάνω λάθος, μα δεν νομίζω ότι φέτος θα είναι η χρονιά μας. Ίσως να αναθεωρήσω το Γενάρη με όποιες μεταγραφικές κινήσεις γίνουν, αλλα κι αυτές θα εξαρτηθούν από την μέχρι τώρα πορεία της ομάδας.

Το μόνο που μπορεί να διασωθεί από τη φετινή σαιζόν: Θέαμα και το Κύπελλο. Μην υποτιμούμε το Κύπελλο. Δεν έχουμε καμμιά τροπαιοθήκη τεραστίων διαστάσεων. Μια καλή πορεία στο Κύπελλο θα είναι το αντίδοτο στην κακή φετινή σαιζόν για τους φιλάθλους της ομάδας. Γι’ αυτούς που “πληρώνουν” βέβαια μπορεί να μην έχει σημασία τι νιώθουν οι φίλαθλοι της ομάδας, αλλά ο ισολογισμός στο τέλος της σαιζόν.

Ομολογώ ότι η απόδοσή του στο ματς με τα Γιάννενα, με εξέπληξε ευχάριστα. Είδα έναν ποδοσφαιριστή, ειδικά όταν έπαιξε αριστερό μπακ, γρήγορο με πολύ καλές τοποθετήσεις και κυρίως μεγάλη ψυχραιμία. Τα τάκλιν του, μας γλίτωσαν σε αρκετές περιπτώσεις από κάποια παραπάνω γκόλ. Είναι κάπως άτοπο, που επιλέγω να επαινέσω έναν παίκτη ενώ η ομάδα έχει χάσει το ματς, αλλά ήθελα καιρό να το κάνω, όμως η επικαιρότητα δεν μας άφηνε να “αγιάσουμε”.

Ο δρόμος πλέον έχει ανοίξει. Με το “Βίτου” στην εντεκάδα, ο Χ πιτσιρικάς Κερκυραίος, έχει ένα κίνητρο. Οι προπονητές δίνουν ευκαιρίες και αρκεί να τις αρπάξεις για να παίξεις σε μια ομάδα Β’ Εθνικής όπως η Κέρκυρα και γιατί όχι και Α΄Εθνική αν η ομάδα ανέβει. Μα και φυσικά αξίζουν γι’ αυτό συγχαρητήρια τόσο στον Αλεξανδρή που τον έβαλε και έδειξε σε όλους ότι το παιδί και μπορεί και θέλει να παίξει αλλά και στον Παντέλη, που μας εξέπληξε ευχάριστα, ο οποίος δεν ακύρωσε την επιλογή του προκατόχου του και συνέχισε να δίνει φανέλα βασικού στον Αλέξη, και ελπίδα σε κάθε Κερκυραίο ποδοσφαιριστή.

Τι μένει? Να δούμε τον Βιτουλαδίτη και στα δύσκολα. Και όταν λέω δύσκολα δεν εννοώ κατανάγκην δύσκολα ματς, αλλά όταν θα παύσει η άτυπη ασυλία, ότι είναι Κερκυραίος ποδοσφαιριστής. Όταν πλέον θα κριθεί αμιγώς σαν παίκτης της Κέρκυρας, όταν κάνει τη στραβή (και έχει κάθε δικαίωμα να το κάνει), όταν θα είναι στην κακή του μέρα. Τότε θα δούμε αν αντέχει, τόσο ο Βιτουλαδίτης, όσο και ο Κερκυραίος στην κερκίδα.

Παίκτες σαν τον Αλέξη Βιτουλαδίτη, είναι σημαίες στις ομάδες τους. Είναι οι παίκτες που και “αύριο” θα είναι εδώ, όσο χαμηλά κι αν πάμε. Οι υπόλοιποι, έρχονται κι απέρχονται, οι γηγενείς όμως, μένουν και μετά την καταστροφή όταν βγαίνει το Ουράνιο Τόξο.

Ο φίλαθλος έχει το αναφαίρετο δικαίωμα της κριτικής, της παρουσίας στο γήπεδο και της αποχής από αυτό. Δεν έχει δικαίωμα να επεμβαίνει στα διοικητικά της ομάδας του, σίγουρα, αλλά μπορεί να ζητήσει να ακουστεί η γνώμη του. Για τους πιο, προληπτικούς, “φωνή λαού, οργή Θεού”. Αν στην διοίκηση δεν έλαβαν υπόψιν την λαική ετυμυγορία, μπορεί να πληρώσουν στο μέλλον την κατάσταση που δημιούργησαν. Σε καμμία όμως περίπτωση δεν θα είναι οι οπαδοί αυτοί που θα κάνουν την ομάδα να πληρώσει. Ούτε θα πανηγυρίσουμε ήττα της ομάδας μας, ούτε θα στεναχωρηθούμε σε νίκη. Θυμίζει το ανέκδοτο εκείνου, που έκοψε το πέος του για να εκδικηθεί την άπιστη γυναίκα του.

Το μόνο όπλο στη δεδομένη χρονική στιγμή είναι η αποχή, τουλάχιστον των οργανωμένων. Δεν μας κάνετε κύριοι, δεν ερχόμαστε γήπεδο. Πάρτε ένα γήπεδο εκκλησία και να δούμε αν μπορείτε να ανέβετε. Από την άλλη, νομίζω ότι και οι δυο πλευρές μπορούν να βάλουν νερό στο κρασί τους, για το καλό της ομάδας. Ο Νάσος Σεντεμέντες είπε κάποια πράγματα στην συνέντευξη τύπου του ματς της Κυριακής και νομίζω ότι πρέπει να ήχησαν στα αυτιά πολλών. Μίλησε για το υγειές φαινόμενο της ύπαρξης πολλών νεαρών παιδιών στην κερκίδα των οργανωμένων, για την ανάγκη να τους εξηγήσει κάποιος ότι δεν επιτρέπεται να βρίζεις ποδοσφαιριστή της ομάδας σου την ώρα που αγωνίζεται και φυσικά είπε “Μην διώξετε αυτά τα παιδιά από το γήπεδο.”

Τα λόγια του δυστυχώς εισακούστηκαν μόνο από την πλευρά των φιλάθλων. Γιατί η ΠΑΕ δια του “εκπροσωπου” της χτές, κ. Αλεξάκη, απείλησε να κλείσει την μικρή κερκίδα. Ακριβώς το αντίθετο από αυτά που ζήτησε ο ποδοσφαιριστής της ομάδας! Ταυτόχρονα οι πιτσιρικάδες της μικρής χαρακτηρίστηκαν τσαμπατζήδες και ολυμπιακοί-αεκτζήδες (?). Καταρχάς, η ΠΑΕ κάθε αγωνιστική, και μπράβο της, ανακοινώνει ότι οι πιτσιρικάδες μπαίνουν δωρεάν στο γήπεδο. Τι έγινε ξαφνικά? Δωρεάν μπαίνουν τα παιδιά του κατηχητικού και οι υπόλοιποι είναι τσαμπατζήδες? Και στο φινάλε, που είναι το κακό αν μπαίνει κάποιος δωρεάν? Η’ γιατί αυτςός που πληρώνει, αγαπάει πιο πολύ την ομάδα από αυτόν που δεν πληρώνει? Αυτό δεν το κατάλαβα ποτέ! Η οικονομική κρίση αυτή τη στιγμή σε όλο τον κόσμο, δεν επιτρέπει σε 14χρονα και 15χρονα παιδιά να κουβαλάνε την πορτοφόλα με τα 100ευρα που έχουν άλλοι. Τα παιδιά πέρνουν ένα χαρτζηλίκάκι από τον πατέρα τους και τη μάνα τους και αν τους βάλεις να πληρώσουν το πανάκριβο εισιτήριο των 12 ευρώ για να μπούν στο γήπεδο, ΔΕΝ θα το πληρώσουν και ΔΕΝ θα έρθουν γήπεδο. Θα κάτσουν σπίτι να δούν στην TV τον Ολυμπιακό, τον Παναθηναϊκό και την ΑΕΚ και ούτε θα ενδιαφερθούν ποτέ για την ομάδα μας!

Εδώ φυσικά μπαίνει η δεύτερη κατηγορία, των φιλο-Ολυμπιακών και οτιδήποτε άλλο που ακούστηκε από πολλούς τον τελευταίο καιρό. Και πιο πολύ γιατί έφυγε ο Αλεξανδρής, που ως παίκτης είχε κάνει καριέρα στον Ολυμπιακό. Πραγματικά με το να σκέφτονται με αυτόν τον τρόπο ορισμένοι, αποδεικνύει ότι δεν έχουν πιστέψει ούτε μια στιγμή ότι υπάρχουν άνθρωποι στην Κέρκυρα, που μπορεί να απαρνήθηκαν 100% την άλλη ομάδα που υποστήριζαν και να στηρίζουν 100% τον Α.Ο. Κέρκυρα. Κάνουμε εδώ και κάποια χρόνια μια προσπάθεια να φτιάξουμε οπαδούς του Α.Ο. Κέρκυρα, γνήσιους οπαδούς, όχι “Είμαι Ολυμπιακός και Κέρκυρα” αλλά είμαι “Κερκυρα μόνο και γουστάρω”. Εαν αυτή η προσπάθεια θέλουν να γίνει πραγματικότητα, καλά θα κάνουν να αφουγκραστούν τη γνώμη των οπαδών και να μην πετάνε λάσπη.

Συνεπώς τα λόγια του Σεντεμέντε ας ηχήσουν στα αυτιά ΟΛΩΝ και ας κοπάσει η θύελλα. Οι vourligans έχουμε ευθύνη να στηρίξουμε την ομάδα μας, όσους παίκτες φορούν και τιμούν την κυανέρυθρη φανέλα με την “απήδαλο” (και όχι “καραβάκι” ανιστόρητοι) και η διοίκηση να σεβαστεί επιτέλους αυτήν την παρέα που το αίμα της βράζει, αλλά είναι δίπλα στην ομάδα και την λατρεύει, όχι απλά την αγαπάει.

Για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους: Vourligans ξέρετε ποιοι είναι. Είναι όλοι αυτοί που οργανωμένα αγαπάνε την ομάδα. Είναι μια ομάδα ανθρώπων, μια παρέα αν το θέλετε. Οι άνθρωποι αυτοί, 100% εγγυημένα, δεν καθοδηγούνται από κανέναν, αν ήθελαν να είναι καθοδηγούμενοι θα πήγαιναν στον υπάρχοντα σύνδεσμο φιλάθλων του νησιού. Οι άνθρωποι κάνουν ότι γουστάρουν, ότι αποφασίσουν όλοι μαζί από κοινού και έχουν άποψη. Αν τους ρωτήσετε θα την μάθετε. Τα έχω ξαναγράψει, δεν τσίμπησε καμμία μύγα κανέναν για ο θέμα Αλεξανδρή. Όσο η ΠΑΕ, δεν μας δίνει την πραγματική αιτία της απόλυσης του Αλεξανδρή, ο κόσμος θα βράζει. Και θα βράζει γιατί πιστεύει, καλώς ή κακώς, ότι κάτι παρασκηνιακό παίχτηκε και τον έδιωξαν.

Κακό στην ομάδα η κριτική δεν κάνει! Δεν είμαστε η μόνη ομάδα στον πλανήτη γή. Υπάρχουν εκατομύρια ποδοσφαιρικές ομάδες και όλες τρώνε κριτική με το κουτάλι. Από ομάδες της Premier League μέχρι ομάδες τοπικού. Ας συνηθίσουν επιτέλους κάποιοι άνθρωποι στην ελευθερία της γνώμης και της κριτικής. Έχουμε δημοκρατία, είναι 2008 και παίζουμε στην Β’ Εθνική. Ήθελα να ήξερα αν μας έκανε κριτική ο Πανούτσος, ο Καρπετόπουλος ή ο Σωτηρακόπουλος και όχι ο Χρηστάκης ο Γραμμένος, οι ίδιοι άνθρωποι θα είχαν τις ίδιες αντιδράσεις και  θα πήγαιναν να βαρήσουν τον Πανούτσο ή τον Καρπετόπουλο;

Οπότε, έλεος πιά με την κριτική που κάνει “κακό στην ομάδα”. Ας πάει κάποιος από τους παρατρεχάμενους των αποδυτηρίων να πεί στους παίκτες να κλείσουν τα αυτιά τους και να παίξουν μπαλίτσα, όπως γίνεται παντού στον κόσμο. Και να μην ασχολούνται με την κερκίδα,   όπως έκανε σήμερα ο αρχηγός της ομάδα, γιατί η κερκίδα δεν είναι εχθρός, αλλά σύμμαχος. Οι επαγγελματίες παίκτες βάζουν ωτοασπίδες από το 1′ μέχρι το 90′ συν τις καθυστερήσεις.

Ο Αλεξανδρής, πέρα από μια αναγνωρίσιμη φιγούρα του χώρου, είναι και ένας άνθρωπος, που δεν έχει διαφθαρεί από το μαγείρεμα, που πέφτει στο Ελληνικό Ποδόσφαιρο. Θέλησε να αλλάξει τισ νοοτροπίες στην Κέρκυρα, να τις κάνει ποιό κοντά σε αυτό, που εμείς οι σκεπτόμενοι φίλαθλοι θέλουμε για την ομάδα μας. Έχει γραφτεί και στο δικό μου και στα “γειτονικά” blog, πολλές φορές : Δεν είναι αυτοσκοπός η άνοδος! Δεν μας ενδιαφέρει αν μείναμε 10 βαθμούς πίσω ή 12 από την άνοδο. Θέλουμε να πηγαίνουμε γήπεδο να βλέπουμε ποδόσφαιρο, όχι “μπάλα”. Κανείς από τους διοικούντες δεν το κατάλαβε αυτό! Θέλουμε να πηγαίνουμε γήπεδο και να φχαριστιόμαστε, να θαυμάζουμε και να καμαρώνουμε! Δεν θέλουμε ντε και καλά να γίνουμε καρπαζοεισπράχτορες της Α’ Εθνικής. Οι γνήσιοι οπαδοί του ΑΟ Κέρκυρα, που είναι ΜΟΝΟ Κέρκυρα, δεν μας ενδιαφέρει να θαυμάσουμε τον Ολυμπιακό, τον Παναθηναϊκό και την ΑΕΚ στο νησί, δεν μας ενδιαφέρει! Την ομάδα μας θέλουμε να θαυμάσουμε, μπορεί να το καταλάβει κανείς αυτό? Ναι, να ανέβουμε στην Α΄ μετά χαράς, όλοι θα πανηγυρίσουμε μια άνοδο, αλλά όχι σαν γίγαντες με πήλινα πόδια. Άν είναι να ανέβουμε για να πέσουμε πάλι με τα “κομπιουτεράκια” στο χέρι, δεν την θέλουμε την άνοδο!

Ο Αλεξανδρής για εμάς, αυτό πρεσβεύει!Είναι ο προπονητής που κατεβάζει την ομάδα στο γήπεδο για να κερδίσει και ότι βγεί. Ούτε για το Χ κατέβηκε ποτέ, ούτε φούλ άμυνα να πάρει το αποτέλεσμα. Και αποδείχτηκε και πέρσι αυτό όταν η ομάδα έκανε επικές ανατροπές και κερδισε με τσαμπουκά και αυτοθυσία αρκετά παιχνίδια. Αυτά, τα γουστάρουν οι οπαδοί! Γουστάρουν να φεύγουν γεμάτοι από το γήπεδο, σε ματς γεμάτα συγκινίσεις. Το να κερδίζεις με μισό - μηδέν ενώ παίζεις ένα ολόκληρο ματς άμυνα και όλοι πίσω από τη σέντρα, είναι αηδία, είναι σιχαμάρα, είναι κακοποίηση του αθλήματος.

Έξι χρόνια τώρα που ο ΑΟΚ κυνηγάει της κατηγορίες, όλοι, μα όλοι, οι Κεκρυραίοι τι ζητάμε? Ζητάμε κάνα Κερκυραίο στην ομάδα! Κάνα ταλέντο από το νησί! Να μη νομίζουμε ότι είμαστε ποδοσφαιρικά ανάπηρος λαός. Και έρχεται ο Αλεξανδρής και δίνει ευκαιρίες και κάνει βασικό τον Βιτουλαδίτη και δοκιμάζει νέους από τα τσικό. Ε, μα ήταν δύσκολο να το κάνουν οι προηγούμενοι? Η’ μήπως στο βωμό του αποτελέσματος δεν τόλμαγε κανένας να κάνει κάτι τέτοιο?

Ο ΑΛεξανδρής είναι παρελθόν γιατί δεν συμβιβάστηκε. Αν είχε σμβιβαστεί να ξέρετε ότι στην πρώτη στραβή ο κόσμος θα γκρίνιαζε. Δυστυχώς όμως για τις διοικήσεις των ομάδων (όλων των ομάδων του ελληνικού ποδοσφαίρου)  είμαστε φιλοθεάμον κοινό και όχι επενδυτές. Δεν παίζουν τα δικά μας λεφτά μπάλα, όσα και αν πληρώνουμε για εισιτήριο. Αν όμως δεν μας φέρονται σαν θεατές και φιλάθλους, ίσως πρέπει να αναθεωρήσουμε κι εμείς την παρουσία μας στα γήπεδα.

Αλέξη καλή τύχη. Και μια συμβουλή αν θέλεις… μην ξανασχοληθείς με την προπονητική, τουλάχιστον στο Ελλάντα… δεν αξίζει.

Στην εταιρεία Mayers & Hansen προσέλαβαν έναν νέο λογιστή. Τον κύριο Jackson. Ο κύριος Jackson ηταν ένας νεαρός λογιστής, ένας εύθυμος τύπος, με χιούμορ και πολύ διάθεση για δουλειά. Είχε όμως ένα μειονέκτημα. Ήταν τίμιος. Και στη δουλειά του λογιστή, η τιμιότητα είναι μειονέκτημα. Φυσικά οι προϊστάμενοι του δεν το γνώριζαν αυτό, πώς άλλωστε θα προσλάμβαναν έναν τόσο νέο άνθρωπο αν ήξεραν την “κακή”του αυτή συνήθεια.

Ο κύριος Jackson  ξεκίνησε με όρεξη για δουλειά, να τηρεί τα λογιστικά βιβλία της εταιρείας. Κατέγραφε τα έξοδα και τα έσοδα με κάθε λεπτομέρεια και πολλές φορές από τα συμπεράσματα που έβγαζε, έδινε και συμβουλές στο επιτελείο της εταιρείας για την βελτίωση της οικονομικής της θέσης. Ταυτόχρονα, είχε κερδίσει τον σεβασμό και την εκτίμηση όλων των συναδέλφων του, είτε εργαζόταν στα γραφεία της εταιρείας είτε στο εργοστάσιο.

Ο καιρός πέρναγε και ήρθε κάποια στιγμή, που ο διευθυντής, κ. Mayers τον κάλεσε στο γραφείο του για να του εκμυστηρευτεί κάτι. “Κύριε Jackson τα έσοδα από την επόμενη εξαγωγή, δεν θα τα καταχωρήσουμε στο βιβλίο. Τα χρήματα αυτά θα είναι μαύρα.”, είπε. Κρύος ιδρώτας έλουσε τον λογιστή. “Μα είναι δυνατόν κύριε Mayers; Με όλο τον σεβασμό, αλλά μια τέτοια πράξη είναι παράνομη! Δεν θα μπορούσα να κάνω, ποτέ ένα τέτοιο πράγμα”, απάντησε. “Θα το κάνεις για το καλό της εταιρείας. Πρέπει αυτά τα έσοδα να μην φανούν πουθενά και θα βρούμε στο μέλλον κάποια ευκαιρία να τα καλύψουμε!”.

Ο κος. Jackson έφυγε από το γραφείο του προέδρου εμφανώς αναστατωμένος.”Μα είναι δυνατόν, να μου ζητάει κάτι τέτοιο”, αναρωτιόταν.Θεωρούσε ότι η εταιρεία ήταν αρκετά μεγάλη και εύκολα θα μπορούσε να αντεπεξέλθει στο φορολογικό βάρος των εσόδων μιας τέτοιας πώλησης. “Δεν το κάνω”, έπεισε τον εαυτό του.

Πράγματι μετά από δυο βδομάδες, όταν έλαβε το τιμολόγιο της πώλησης, το πέρασε κανονικά στο βιβλίο της εταιρείας. Η οργή των ανωτέρων του ήταν τεράστια. Παρ’όλα αυτά η κίνηση φάνηκε να βγήκε σε καλό για την εταιρεία, αφού η μετοχή της εκτινάχθηκε στα ύψη. Ο κος Mayers ήταν ανήσυχος. “Τόσα χρόνια έτισ κάνουμε δουλειές, θα έρθει τώρα ένας τυχάρπαστος λογιστάκος να μας χαλάσει τη δουλειά?”. Ο αντιπρόεδρος, ο κος Hansen, τον καθησύχαζε, “Μα είδες, ο νεαρός είχε δίκιο! Η κίνησή του μας απέφερε κέρδη! Και μην ξεχνάς ότι ο Jackson έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη των περισσοτέρων εργαζομένων εδώ και αν τον απολύσεις μπορεί να έχουμε τρεχάματα! Δεν το θέλεις αυτό έτσι δεν είναι?”. Ο κος Mayers, προβληματίστηκε.Ένιωθε όμως σαν ψάρι έξω από τα νερά του. Ο πελάτης που έκανε την αγορά είχε παρπονεθεί, για την δημοσιότητα που πήρε η αγορά του. Ο ίδιος άλλωστε είχε ζητήσει τα χρήματα να είναι “μαύρα” και τώρα το πιο πιθανόν ήταν να μην ξανακάνει παραγγελία, αλλά να στραφεί στον ανταγωνιστή της Mayers & Hansen.

O κος Jackson υποψιαζόταν την δυσμένεια στην οποία είχε πέσει στα μάτια του προέδρου της Εταιρείας. Ήξερε ότι θα του ξαναζήταγε το ίδιο, κάποια στιγμή στο μέλλον και τότε η ρήξη θα ήταν μοιραία.

Συνεχίζεται στο μέλλον ή και στο παρόν…